آيا در فقه شيعه در مورد تارک نماز تنها وظيفه امر به معروف و نهي از منکر مقرر شده و هيچ وظيفه و اختيار ديگر بيان نشده است؟

براي پاسخ به اين پرسش ديدگاه برخي از فقهاي بلند مرتبه اماميه را ذکر مي کنيم

 

مرحوم شيخ طوسي(ره) در کتاب خلاف مي فرمايد: کسي که نماز را عمداً و بدون عذر و با علم و آگاهي به واجب آن ترک کند تعزير مي شود و به او دستور داده مي شود تا نماز را به جا آورد و پس از آن که سه مرتبه به او گفته شد ولي وي هم چنان تمرّد نموده و خواندن نماز را ترک کرد، کشته خواهد شد. کتاب الخلاف، ج 1، ص 689.

مشابه همين بيان را مرحوم شهيد اول در کتاب دروس آورده است با اين تفاوت که ايشان معتقد است پس از مرتبه چهارم کشته خواهد شد. الدورس، ج 1، ص 144.

 شهيد ثاني در روض الجنان با شهيد اول هم عقيده است. روض الجنان فی شرح ارشاد الأذهان، چاپ قدیم، ص 355.

 

 هم چنان که صاحب سرائر با شيخ الطائفه داراي يک ديدگاه است. السرائر، ج 3، ص 532.