عُجب؛ یعنى: خود را و عمل خود را بزرگ گرفتن و خود را طلبکار خداوند گمان نمودن. از امام صادق یا امام باقر (علیه السلام): دو نفر وارد مسجد شدند یکی عابد و دیگری فاسق و چون از مسجد خارج شدند فاسق صدیق بود، و عابد فاسق؛ زیرا چون عابد داخل مسجد شد به عبادت خود می‏ بالید و دچار عجب شد و در این فکر بود، ولی مرد فاسق در فکر پشیمانی از گناهش بود و طلب آمرزش از خداوند متعال می‏ نمود (وافی، جزء سوّم، ص ۱۵۱).