از عجائب زندگى عايشه تغيير موضع سريع و شديد او درباره «عثمان» است. به گفته ابن ابى الحديد هر كس در تاريخ و اخبار چيزى نوشته صريحا گفته است عايشه از سرسخت ‏ترين دشمنان عثمان بوده، او نخستين كسى بود كه عثمان را «نعثل» ناميد. و گفت: «اقتلوا نعثلا قتل اللّه نعثلا، نعثل را بكشيد خدا او را بكشد.

نعثل» در لغت به معناى پيرمرد احمق است

 و به معناى مرد ريش بلند پرمو، نيز آمده.

 و گاه گفته شده «نعثل» يك مرد يهودى ريش بلند بوده و معلوم نيست نامگذارى عثمان به «نعثل» از طرف عايشه روى كدام يك از اين معانى است ولى با اين حال هنگامى كه عايشه شنيد مردم بعد از عثمان، على عليه السّلام را برگزيده‏ اند گفت: اگر اين حرف صحيح باشد اى كاش آسمان بر زمين فرو ريزد و از همان وقت مى‏ گفت:« قتلوا ابن عفّان مظلوما» عثمان را مظلوم كشتند. سپس با تحريك طلحه و زبير، به عنوان مطالبه خون عثمان، مردم را به قيام بر ضدّ على عليه السّلام فرا خواند.

 ابن ابى الحديد» مى ‏افزايد:

هنگامى كه عايشه تصميم بر قيام بر ضدّ على عليه السّلام گرفت، مى‏ خواست «امّ سلمه» (يكى از همسران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله) را با خود همراه كند، لذا از او دعوت كرد و براى او از مظلوميّت عثمان سخن گفت.«امّ سلمه» در شگفتى فرو رفت و به او گفت: «تا ديروز مردم را بر ضد عثمان مى‏شوراندى و او را «نعثل» مى‏خواندى چطور امروز به خونخواهى او برخاستى با اين كه موقعيّت على عليه السّلام را در نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خوب مى‏دانى اگر فراموش كرده ‏اى ياد آوريت كنم.»

عايشه گفت: «عيبى ندارد». سپس «امّ سلمه» داستانى از زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را نقل كرد كه نشان مى‏داد پيامبر على عليه السّلام را شايسته خلافت مى‏دانست.عايشه اين ماجرا را تصديق كرد، امّ سلمه پرسيد: «پس چرا مى‏خواهى با او مبارزه كنى ؟

گفت: «براى اصلاح در ميان مردم» مورّخ معروف «طبرى» نيز نقل مى‏كند: هنگامى كه عايشه گفت عثمان را مظلوم كشتند و من به خونخواهى عثمان برمى‏ خيزم، كسى به او گفت: به خدا سوگند نخستين كسى كه بر عثمان ايراد گرفت تو بودى و تو بودى كه مى ‏گفتى: «اقتلوا نعثلا فقد كفر، نعثل را بكشيد كه كافر شده است عايشه گفت: «آرى، ولى مردم نخست عثمان را توبه دادند و پس از توبه او را كشتند. من قبول دارم كه چنين سخنى را درباره او گفتم، ولى الان مى‏  گويم او مظلوم بود و اين سخن از سخن اوّل بهتر است»«» شبيه همين معنا را «ابن اثير» در كتاب «كامل» نقل كرده است.پیام امام ‏شرح‏ تازه‏ وجامع ‏ برنهج ‏البلاغه، ج 3 ، صفحه‏ ى 299-303